Grzegorz VII powiedział stop zwierzchnictwu cesarstwa nad papiestwem. Wcześniej to cesarz Niemieckich potrafił wprowadzić do Rzymu swojego kandydata. Papież musiał przysięgać wierność papieżowi. Poprzednik Grzegorza VII wprowadził zasadę wyboru papieża przez konklawe. Grzegorz VII ogłosił swoją zwierzchność nad wszystkimi chrześcijanami łącznie z cesarzem. Nie zgodził się na to by biskupi przyjmowali ziemie od świeckich władców. Dotyczyło to głównie Niemiec. Wiadomo, że biskup z ziemią od miejscowego księcia jest od niego zależny. W Niemczech reformy Grzegorza VII nie podobały się królowi Henrykowi IV. Król – wbrew wcześniejszym decyzją papieża reformatora – powołał nowego biskupa Mediolanu. Oczywiście nie miał do tego prawa. Papież zagroził królowi klątwą. Henryk IV i niemieccy biskupi zwołali sobór do Wormacji. Wypowiedzieli posłuszeństwo Grzegorzowi VII. Groziło to kolejnej schizmie w Kościele. Papież obłożył króla niemieckiego klątwą. Zmiękczyło to biskupów niemieckich, którzy odwrócili się do Henryka IV. Niemieccy książęta w uchwale powiedzieli – dajemy królowi rok na przekonanie papieża by cofnął klątwę, w przeciwnym wypadku wypowiadamy Henrykowi IV posłuszeństwo.